{"id":3903,"date":"2021-10-25T18:41:40","date_gmt":"2021-10-25T16:41:40","guid":{"rendered":"https:\/\/uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/?p=3903"},"modified":"2021-11-15T18:24:16","modified_gmt":"2021-11-15T17:24:16","slug":"hij-kwam-naar-ons-toe-en-zei-door-het-koor-voel-ik-mij-weer-gezien-ik-voel-mij-weer-mens-dat-ontroerde-ons","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/2021\/10\/25\/hij-kwam-naar-ons-toe-en-zei-door-het-koor-voel-ik-mij-weer-gezien-ik-voel-mij-weer-mens-dat-ontroerde-ons\/","title":{"rendered":"\u201cHij kwam naar ons toe en zei: door het koor voel ik mij weer gezien, ik voel mij weer mens. Dat ontroerde ons\u201d"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Dirigente Merel Harkink leidt samen met pianiste Merel Hubatka het koor \u2018Zutphen Zingt Werelds\u2019. Een ambitieuze naam voor een koor, maar de beide Merels maken het helemaal waar. Harkinks passie voor muziek en alles wat daarbij hoort zet ze in om vluchtelingen en Nederlanders met elkaar te verbinden.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">Het is een druilerige dinsdagmiddag wanneer we Merel Harkink ontmoeten thuis in Zutphen. Het is buiten koud en nat, maar Merel en haar man ontvangen ons gastvrij. Er wordt direct een hete kop thee gezet, daar knap je van op! Aan de keukentafel in haar kleine keuken vertelt ze enthousiast over het koor en welke ervaringen ze daar heeft opgedaan.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cNa mijn middelbare school heb ik muziektherapie in Amersfoort gestudeerd. Vervolgens ben ik op zoek gegaan naar wat ik nou eigenlijk wilde. Dit omdat ik na het behalen van mijn diploma het gevoel had dat ik nog helemaal niet klaar was om therapeut te zijn. Ik wist namelijk nog niet eens wie ik zelf was.\u201d Na een lange zoektocht is Merel uiteindelijk terecht gekomen in de gehandicaptenzorg. Ze vertelt dat ze dit een lange tijd heeft gedaan, maar uiteindelijk toch iets anders is gaan doen. \u201cOp een gegeven moment werd de werkdruk mij toch iets te veel en heb ik besloten om de pabo te gaan doen. Dat was rond 2000 en in die tijd was de vraag naar leraren net als nu enorm. Toen ik daar klaar mee was kreeg ik direct een baan aangeboden als leerkracht muziek. Dat was onwijs leuk maar het eiste wel enorm veel van mij.\u201d Uiteindelijk besloot Merel om het lesgeven wel verder door te zetten, maar dan thuis in een eigen praktijk. \u201cDit liep allemaal best goed en er kwamen steeds meer dingen op mijn pad, waaronder een aantal koren.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Is dat dan ook het begin van het \u201cZutphen Zingt Werelds\u201d koor?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cEen beetje wel, we zongen al een poosje met een koor onder de naam: \u201cZing Nederlands Met Mij\u201d, waarbij Merel Hubatka ook betrokken was. Daardoor hadden we allebei al wat ervaring en dat bleef niet onopgemerkt, uiteindelijk werden de andere Merel en ik benaderd om voor het bevrijdingsconcert in Het Concertgebouw op te treden met een koor van vluchtelingen en mensen uit de omgeving Zutphen. Dat was wel een flinke uitdaging, maar dat is gelukkig allemaal goed gegaan.\u201d Vol trots vertelt Merel dat ze voor het grote concert nog een aantal extra optredens hebben kunnen geven. \u201cWe hadden het met het hele koor zo gezellig dat de geluiden al opgingen om het koor na 4 mei door te zetten. Met de hulp van een aantal organisaties hebben we dit waar kunnen maken en doen we dit vandaag de dag nog steeds. Het leuke is dat de koorleden veelal hun liederen aandragen, dit maakt het repertoire enorm divers.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Hoe is de sfeer binnen het koor te beschrijven?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cDe sfeer is zo enorm goed, ik mag wel stellen dat het koor voor een hele hoop dierbare momenten heeft gezorgd. De koorleden onderling zijn enorm dik met elkaar.\u201d Merel vertelt dat als het hard staat te regenen er een hele rij auto\u2019s via het AZC naar het koor rijdt, dat zijn de Nederlandse koorleden die de AZC\u2019ers ophalen. \u201cHet is zo mooi dat je mensen uit een AZC, die hier niks kunnen en mogen, tenminste \u00e9\u00e9n leuke avond ik de week kan bezorgen.&#8221; Ze lacht en vertelt dat ze dan ook bijna nooit op tijd beginnen.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Ik kan mij voorstellen dat jullie vaak afscheid moeten nemen van koorleden.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cDat klopt, ondertussen hebben we een hele hoop mensen gedag moeten zeggen. Negen van de tien keer is dat ook echt een verdrietig en afschuwelijk afscheid.\u201d Vol frustratie legt Merel uit dat ze het beleid totaal niet snapt. Ze geeft aan dat mensen vaak onaangekondigd worden verplaatst naar een ander AZC en dat het afscheid hun dan zwaar valt. \u201cIk krijg dikwijls het gevoel dat mensen het niet al te leuk mogen krijgen.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Heb je er zelf veel contacten aan over gehouden?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cAbsoluut, ondanks dat we van een hoop mensen afscheid hebben moeten nemen blijven de contacten wel overeind.\u201d Ze vertelt dat een jonge man die nu in Duitsland asiel heeft, nog regelmatig komt logeren. \u201cMijn man en ik hebben zelfs een tijdje lang twee Iraanse mensen in huis opgenomen, dat was ook enorm bijzonder.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Hoe is dat zo gebeurd?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">Merel legt uit dat ze lange tijd al hecht contact hadden met een vrouw uit het koor. \u201cZe was emotioneel erg instabiel en had veel nare dingen meegemaakt. Toen maart 2020 de lockdown werd uitgeroepen, ging haar mentale gezondheid steeds verder achteruit.\u201d Merel vertelt dat de lockdown binnen het AZC voor de vrouw erg lastig was. \u201cMijn man en ik hebben uiteindelijk besloten om haar en haar broer aan te bieden of ze een tijdje bij ons zouden willen wonen. Ze zijn toen bijna een jaar bij ons geweest, ondertussen gaat het gelukkig al een stuk beter met haar.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Ik kan mij voorstellen dat als je zo intensief contact hebt met vluchtelingen het soms lastig is om discriminerend gedrag of een andere visie aan te horen.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cJa dat is zeker lastig, je geeft als asielzoeker echt niet zomaar haard en huis op, vaak zit daar een heel heftig verhaal achter. Ik probeer mensen dan ook die kant van het verhaal te laten inzien, soms zie ik dan gelukkig een blik verzachten.\u201d Merel geeft toe dat er ook mensen zijn die vluchtelingen alleen als zondebok zien. \u201cIk vind dat getuigen van een bepaalde simpelheid. Ook de manier waarop de politiek soms omgaat met vluchtelingen vind ik verschrikkelijk. Ik snap dat je qua beleid binnen de politiek niet allemaal met de neus dezelfde kant op staat, maar de uitvoering van het beleid vind ik regelrecht inhumaan.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Heb je mensen in jouw omgeving die met dit soort beleid te maken hebben gehad?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cAbsoluut, een man die bij ons in het koor zat, was het na een lang proces gelukt om zijn kinderen naar Nederland te halen.\u201d Merel legt uit dat kinderen die in het kader van gezinshereniging naar Nederland zijn gekomen eerst geregistreerd moeten worden. \u201cHij moest dus met zijn kinderen naar Ter Apel. Hier ging het al mis, er werd namelijk geen vervoer geregeld. Hij heeft dus met die kleine kinderen een aantal kilometer langs een grote weg moeten lopen.\u201d Gefrustreerd beschrijft Merel de manier waarop ze vervolgens onthaald werden. \u201cToen ze daar uiteindelijk arriveerden hebben ze daar een hele dag buiten moeten wachten, zonder ook maar iets van een zitplaats, eten of drinken aangeboden te hebben gekregen. Toen hij dat vertelde schaamde ik mij dat ik een Nederlander was.\u201d<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>Ik begrijp dat je vindt dat we het vluchtelingen wat gemakkelijker moeten maken hier in Nederland, hoe kunnen we dat doen?<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201cZoals ik al zei vind ik dat de manier waarop het beleid uitgevoerd wordt echt humaner moet\u201d. Merel legt uit dat in de landen om ons heen vluchtelingen veel meer worden betrokken in de samenleving. \u201cIn een aantal andere Europese landen mogen vluchtelingen werken, dat zorgt ervoor dat vluchtelingen veel beter ge\u00efntegreerd worden. In Nederland niet. Hun leven staat hier gewoon stil, je kan en mag echt heel weinig.\u201d Merel benoemt het koor. \u201cHet koor is gelukkig iets wat het verblijf van vluchtelingen in AZC\u2019s wat gemakkelijker kan maken. Ik hoop dat meer mensen dit soort dingen zullen oppakken, want het helpt echt.\u201d Als voorbeeld benoemt ze een man die met veel plezier in het koor gezongen heeft. \u201cHij kwam naar ons toe en zei: \u2018door het koor voel ik mij weer gezien, ik voel mij weer mens\u2019 dat ontroerde ons.\u201d \u00a0Met een glimlach op de lippen zegt Merel: \u201cHet liefst zou ik in elke stad een koor opzetten.&#8221;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\">Aan het eind van het gesprek worden de benodigde foto&#8217;s uitgewisseld en de achtergrondinformatie op papier gekrabbeld. Buiten heeft de regen plaatsgemaakt voor de zon. Met een beetje fantasie zou je kunnen zeggen dat zelfs de zon onder de indruk is van de warmte die Merel en haar koor uitstralen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dirigente Merel Harkink leidt samen met pianiste Merel Hubatka het koor \u2018Zutphen Zingt Werelds\u2019. Een ambitieuze naam voor een koor, maar de beide Merels maken het helemaal waar. Harkinks passie voor muziek en alles wat daarbij hoort zet ze in om vluchtelingen en Nederlanders met elkaar te verbinden. Het is een druilerige dinsdagmiddag wanneer we Merel Harkink ontmoeten thuis in Zutphen. Het is buiten koud en nat, maar Merel en haar man ontvangen ons gastvrij. Er wordt direct een hete kop thee gezet, daar knap je van op! Aan de keukentafel in haar kleine keuken vertelt ze enthousiast over het<\/p>\n","protected":false},"author":10,"featured_media":3904,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[77,75],"tags":[151,173,150,152,120,149,153,154],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3903"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/users\/10"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3903"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3903\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3911,"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3903\/revisions\/3911"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3904"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3903"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3903"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.uitdewerkplaats.nl\/2021-2022\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3903"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}